Monday, August 3, 2009

Swine flu fraud

Ten things you're not supposed to know about the swine flu vaccine

(At least, not by anyone in authority...)

#1 - The vaccine production was "rushed" and the vaccine has never been tested on humans. Do you like to play guinea pig for Big Pharma? If so, line up for your swine flu vaccine this fall...

#2 - Swine flu vaccines contain dangerous adjuvants that cause an inflammatory response in the body. This is why they are suspected of causing autism and other neurological disorders.

#3 - The swine flu vaccine could actually increase your risk of death from swine flu by altering (or suppressing) your immune system response. There is zero evidence that even seasonal flu shots offer any meaningful protection for people who take the jabs. Vaccines are the snake oil of modern medicine.

#4 - Doctors still don't know why the 1976 swine flu vaccines paralyzed so many people. And that means they really have no clue whether the upcoming vaccine might cause the same devastating side effects. (And they're not testing it, either...)

#5 - Even if the swine flu vaccine kills you, the drug companies aren't responsible. The U.S. government has granted drug companies complete immunity against vaccine product liability. Thanks to that blanket immunity, drug companies have no incentive to make safe vaccines, because they only get paid based on quantity, not safety (zero liability).

#6 - No swine flu vaccine works as well as vitamin D to protect you from influenza. That's an inconvenient scientific fact that the U.S. government, the FDA and Big Pharma hope the people never realize.

#7 - Even if the swine flu vaccine actually works, mathematically speaking if everyone else around you gets the vaccine, you don't need one!your friends (Because it can't spread through the population you hang with.) So even if you believe in the vaccine, all you need to do is encourage your friends to go get vaccinated...

#8 - Drug companies are making billions of dollars from the production of swine flu vaccines. That money comes out of your pocket -- even if you don't get the jab -- because it's all paid by the taxpayers.

#9 - When people start dying in larger numbers from the swine flu, rest assured that many of them will be the very people who got the swine flu vaccine. Doctors will explain this away with their typical Big Pharma logic: "The number saved is far greater than the number lost." Of course, the number "saved" is entirely fictional... imaginary... and exists only in their own warped heads.

#10 - The swine flu vaccine centers that will crop up all over the world in the coming months aren't completely useless: They will provide an easy way to identify large groups of really stupid people. (Too bad there isn't some sort of blue dye that we could tag 'em with for future reference...)

The lottery, they say, is a tax on people who can't do math. Similarly, flu vaccines are a tax on people who don't understand health.

Tamiflu Vaccine

Tamiflu was developed by US-based Gilead Sciences and is currently marketed by Hoffmann–La Roche (Roche).
Price: 130$ for 10 capsules.
Roche estimates that 50 million people have been treated by Tamiflu.

Tamiflu adverse effects: nausea, vomiting, diarrhea, abdominal pain, and headache. Rare ADRs include: hepatitis and elevated liver enzymes, rash, allergic reactions including anaphylaxis, and Stevens-Johnson syndrome.

Stevens–Johnson syndrome (SJS) is a life-threatening condition affecting the skin in which cell death causes the epidermis to separate from the dermis. The syndrome is thought to be a hypersensitivity complex affecting the skin and the mucous membranes. Although the majority of cases are idiopathic, the main class of known causes is medications, followed by infections and (rarely) cancers.

Various other ADRs have been reported in postmarketing surveillance including: toxic epidermal necrolysis, cardiac arrhythmia, seizure, confusion, aggravation of diabetes, and haemorrhagic colitis.

Neurological effects: may cause dangerous psychological, neuropsychiatric side effects including self harm in some users. These dangerous side effects occur more commonly in children than in adults.Other neurological effects are :Impaired consciousness, abnormal behavior, and hallucinations.

According to Japan's Health Ministry, between 2004 and March 2007, fifteen people aged 10 to 19 have been injured or killed by jumps or fallen from buildings after taking oseltamivir (tamiflu), and one 17-year-old died after he jumped in front of a truck. A renewed investigation of the Japanese data was completed in April 2007. It found that 128 patients had been reported to behave abnormally after taking oseltamivir since 2001. Forty-three of them were under 10 years old, 57 patients were aged 10 to 19, and 28 patients were aged 20 or over. Eight people, including five teens and three adults, had died from these actions.

The bird flu FRAUD

People died from bird flu?
436 people since 2003

People die from common flu every year?
500000(!)

Something doesn't look right with these numbers... Well:

Gilead Sciences: In January 1997, Donald Rumsfeld, a Board member since 1988, was appointed Chairman of the company. He stood down from the Board in January 2001 when appointed Secretary of Defense at the start of George W. Bush's first term as President. Federal disclosure forms indicate that Rumsfeld owns between USD$5 million and USD$25 million in Gilead stock. The rise in Gilead's share prices from USD$35 to USD$57 per share will have added between USD$2.5 million to USD$15.5 million to Rumsfeld's net worth.

In November 2005, George W. Bush urged Congress to pass $7.1 billion in emergency funding to prepare for the possible bird flu pandemic(hahaha), of which one billion is solely dedicated to the purchase, and distribution of Tamiflu.

And suddenly everything makes sense...

Ten Things You're Not Supposed to Know about the Swine Flu Vaccine source: naturalnews.com

Wednesday, July 8, 2009

Summer time

The Darkness within your own heart

You are a good liar, at least do the right thing

Lets go to the sea in winter

Do NOT focus on the scars, focus on the journey

Dying

Friday, July 3, 2009

Swing

The Meaning of life

3-5 a.m.
Almost every night


Ok, this one too.


But this is The meaning of Life

And the bubble machine!
Oh yeah, the bubble machine...

Friday, June 12, 2009

Bizzare

A personal view by Colin Gazeley:
www.2L8.gr
Check the video section

Wednesday, May 27, 2009

Live

Πέμπτη 28 Μαΐου 2009

Οι Infidelity παρουσιάζουν ζωντανά για πρώτη φορά στο κοινό της Θεσσαλονίκης το νέο τους album ‘In The City’. Επίσημοι προσκεκλημένοι τους, οι 2L8, σε ένα μοναδικό ακουστικό set!

Αίγλη (Αγ. Νικολάου 3 & Κασσάνδρου) - Θεσσαλονίκη
Ώρα Έναρξης: 22:00
Τιμή Εισιτηρίου: 10 €

Friday, March 13, 2009

Patra - Lithografeio - Jan 31 2009



Nameless Faces




Excuse me, but I just have to explode




Patience (Part II)

Wednesday, February 4, 2009

Ευχαριστούμε!!!

Όλους εσάς...

Για τον υπέροχο τρόπο με τον οποίο υποδεχτήκατε τις πρώτες παρουσιάσεις του HE&SHE

Και τώρα που το έγραψα έτσι επίσημα και ωραία...

Εννοώ: και εμείς σας αγαπάμε. Αν πράγματι το HE&SHE είναι μια παράσταση στην οποία η συμμετοχή είναι η σιωπή τότε είχαμε το ιδανικό κοινό. Ξεκινήσαμε αποκαμωμένοι μετά από τόσες ατυχίες και δυσκολίες και επιστρέφουμε μετά από αυτές τις μέρες στην Αθήνα και την Πάτρα με γεμάτες καρδιές.

"Και είναι και πείραμα. Δεν ζητάμε τα λεφτά σαν αντάλλαγμα για τη μουσική. Θα θέλαμε όταν το αγοράζει κάποιος να το κάνει γιατί θέλει να υποστηρίξει την προσπάθειά μας". Από την συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία. Ήταν πολύ συγκινητικό παρόλο που είναι πλέον γνωστό ότι μπορείτε να το κατεβάσετε από αυτό το blog δωρεάν να βλέπουμε ανθρώπους να κάνουν πράξη αυτή τη δήλωση, και μάλιστα αρκετούς με παραπάνω από ένα αντύτυπα στα χέρια. Θα τα κάνω δώρο τα υπόλοιπα ή πήρα παραπάνω από ένα για να βοηθήσω το ταμείο... Μένουμε χωρίς λόγια. Και κάπως έτσι θα έχουμε βενζίνη για την επόμενη πόλη και μια σκεπή πάνω από το κεφάλι μας μετά την παράσταση.
Εδώ είμαστε με γεμάτες καρδιές...

Ταπεινά υποκλινόμαστε μπροστά σας και σας ευχαριστούμε για το δώρο που μας κάνατε...

2L8

Οι 2L8 μετά από το πικνικ στο πάρκινγκ δίπλα στο Κύτταρο...

Friday, January 30, 2009

Και άλλες λέξεις

Ελευθεροτυπία

Avopolis

Muzine

Friday, January 16, 2009

Αυτός & Αυτή

Όταν της ζήτησε το χέρι της έμεινε άφωνη, χωρίς να αναπνέει, να τον κοιτάζει μαρμαρωμένη. Το ξέρω πως ακούγεται, συνέχισε αυτός, μόλις χθες γνωριστήκαμε και σου ζητάω κάτι τέτοιο. Θα σκέφτεσαι από ποιον κόσμο έρχεται; Έχει χαθεί η εμπιστοσύνη, έχει χαθεί το ξέρω, αλλά το χρειάζομαι. Όσο τίποτα άλλο. Και δεν είναι νωρίς, όπως φαντάζομαι ότι θα σκέφτεσαι. Αυτά τα πράγματα είτε τα κάνεις, είτε όχι. Δεν υπάρχει γρήγορα ή αργά. Κόμπιαζε και ίδρωνε. Αδυνατούσε να διαβάσει τις σκέψεις της. Οι λέξεις που προβάλλονταν στα μάτια της ήταν σε μια γλώσσα που δεν είχε μάθει ποτέ. Επέπλεα σε μια ατελείωτη θάλασσα, η φωνή σου με ξύπνησε και τώρα πνίγομαι. Πριν; Κάθε βράδυ περνούσα από αυτό το σκοτεινό στενό περιμένοντας τον. Την κρύα λεπίδα. Τον δολοφόνο μου. Αλλά εγώ είμαι ο δολοφόνος μου. Δώσε μου... Απλά δώσε μου λίγο χρόνο για να λυγίσω το κακό που έχω μέσα μου. Χρειάζομαι όλη την υπομονή και όλη την καλοσύνη σου. Για αυτό ζητάω το χέρι σου. Καταλαβαίνεις; Τι λές; Πες κάτι.

Αυτή έστεκε ακόμη αλύγιστη, άυλη. Δεν μίλησε, έσκυψε το κεφάλι, αναστέναξε μαλακά, η ανάσα της έσπρωξε απαλά λίγο πιο πέρα τον αέρα που παρακολουθούσε ακίνητος ανάμεσα τους, έφερε με μια αργή κίνηση το δεξί της χέρι στον αριστερό της ώμο, ψηλάφισε για μερικά δευτερόλεπτα τα οστά κάτω από τον γυμνό της ώμο και με μια βίαια απότομη κίνηση τραβώντας ψηλά στο μπράτσο ξερίζωσε το αριστερό της χέρι και το κράτησε μπροστά της. Δεν είχε βγάλει άχνα. Παρέμεινε εκεί σκυμμένη για αρκετή ώρα, που σε αυτόν φάνηκε ατελείωτη. Μήπως άλλαξε γνώμη; Σκεφτόταν από μέσα του.

Σου δίνω το αριστερό γιατί το δεξί το χρειάζομαι, μίλησε επιτέλους, λέγοντας κάτι που για αυτόν ήταν περιττό. Δεξί, αριστερό, το ίδιο μου κάνει, σκέφτηκε, αλλά ψιθύρησε μια κατάφαση. Ένα ναι τόσο καλά πνιγμένο που δεν πρόλαβε να ταξιδέψει μέχρι το αυτί της, μοναχά έπεσε και σωριάστηκε ανάμεσα τους, μια σιωπηλή επιβεβαίωση. Μια αιώνια συμφωνία να τους αγναντεύει από το γυμνό πάτωμα. Το χρειάζεσαι πιο πολύ από ότι εγώ, συνέχισε αυτή. Και όλα όσα μου είπες. Ναι, καταλαβαίνω...

Αν... Αν λέω, αν θα έπρεπε βίαια να ζωγραφίσω ένα λουλούδι μέσα στην παλάμη σου και να περπατήσω έξι δάχτυλα κατά μήκος του χεριού σου και να τελειώσω ψιθυρίζοντας σου το μυστικό, εσύ, εσύ θα μου έδειχνες τη γη πριν τον χρόνο; Γιατί δεν ελπίζω πια. Ελπίδα. Θα έπρεπε να είναι πιο μικρή λέξη. Hope. Ακόμη πιο μικρή. Για την ακρίβεια θα έπρεπε να έχει 3 γράμματα. Ή μάλλον θα μπορούσαν να κρατήσουν μόνο το ο. Και να το φοράνε σαν φωτοστέφανο. Αλλά και πάλι θα παρέμενε άδειο. Φτιάχνω ένα νεό αλφάβητο για να την χωρέσει. Αλλά και πάλι, δε μου φαίνεται αρκετό. Πρέπει να τη ζωγραφίσω, γιατί τα χρώματα μιλάνε όλες τις γλώσσες. Αναστέναξε. Όχι βαριά. Πάρτο λοιπόν, έλα μη στέκεσαι, τέντωσε το χέρι της χαμογελώντας, αυτός πλησίασε διστακτικά και με μια άγαρμπη κίνηση πήρε το χέρι και το έπιασε σφιχτά με τα δυο του χέρια. Σε παρακαλώ να το προσέχεις. Μου το υπόσχεσαι; Φυσικά! Αποκρίθηκε αυτός με ζήλο, σαν να ήταν δικό μου. Το έβαλε βιαστικά μέσα στο παλτό του σφηνώνοντας το πρόχειρα κάτω από την μασχάλη του. Έλα ξάπλωσε να ξεκουραστείς εσύ, της είπε δείχνοντας της με τα μάτια το κρεβάτι. Αυτή υπάκουσε σιωπηλά με το ίδιο χαμόγελο που φορούσε και πριν, λες και είχε παγώσει πάνω της. Χωρίς όμως να έχει γίνει γκριμάτσα, παρέμενε ακόμη νεογέννητο. Την σκέπασε μέχρι τον δεξί της ώμο, αυτόν που κρατούσε ακόμη ένα χέρι, έγειρε το κεφάλι του κοντά στο δικό της, γέμισε με μια βαθιά ρουφηξιά τα πνευμόνια του με το άρωμα από τα μαλλιά της φιλώντας άηχα το μέτωπο της, ανασηκώθηκε, ανταπέδωσε το χαμόγελο και βγήκε από το δωμάτιο.

Έξω είχε κρύο. Δεν φυσούσε, δεν έβρεχε πια, δεν υπήρχαν αστέρια μόνο το φεγγάρι μαρτυρούσε την ύπαρξη του καθώς πάλευε να διαπέρασει τα σύννεφα που το είχαν εξαφανίσει. Αυτός κοιτούσε ευθεία μπροστά χωρίς να βλέπει. Τα πόδια του προχωρούσαν μόνα τους. Ο δρόμος ήταν άδειος, ο δρόμος ήταν γεμάτος, οι βιτρίνες αναμένες, οι βιτρίνες σβηστές, τα αμάξια κορνάρανε, τα αμάξια δεν κορνάρανε, ένα αγόρι έπεσε πάνω του τρέχοντας, ένα αγόρι δεν έπεσε πάνω του τρέχοντας, τίποτα δεν είχε πια σημασία. Ένα μόνο είχε. Αυτό που είχε καλά κρυμμένο μέσα στο παλτό του. Το χέρι. Καθώς κατέβαινε με το ασανσέρ πρόλαβε και το έβαλε μέσα στο δεξί του μανίκι. Το τράβηξε μέχρι κάτω για να κρύψει τα χέρια του. Έπλεξε τα δάχτυλα του με αυτά του χεριού της. Τα πόδια του προχωρούσαν. Έφερε τα δάχτυλα του μέσα στην παλάμη της. Ένα, ένα εξερευνήσανε τις πεδιάδες και τα όρη της. Σχισμές, λακούβες, χαραμάδες, η γραμμή της ζωής, η ζωή η ίδια. Ναι, τα πόδια του προχωρούσαν. Έκρυψε όλο το χέρι της μέσα στην δική του παλάμη. Το τύλιξε και το έσφιξε. Τα πόδια του σταματήσανε. Είχε φτάσει. Πέρασε την είσοδο χωρίς να κοιτάξει την κοπέλα που έκοβε τα εισιτήρια. Αυτή δεν τον σταμάτησε. Συνέχισε αδιάφορα να κοιτάζει έξω μακριά. Πόσο μακριά δε θα μάθουμε ποτέ. Μπήκε μέσα στο θέατρο, τα φώτα ήταν κλειστά, μόνο η σκηνή φώτιζε τον χώρο, προχώρησε με σταθερά βήματα, αργά, αλλά κάνοντας θόρυβο εσκεμμένα, χτυπώντας βαριά τα πόδια του. Ήταν όλοι εκεί. Τον περιμένανε ανεβασμένοι πάνω στη σκηνή. Μόνο μια καρέκλα υπήρχε από την πλευρά του κοινού. Προχώρησε με σταθερό βήμα, έπιασε την πλάτη της. και με ένα ελαφρύ σάλτο ανέβηκε πάνω. Γύρισε και κοίταξε προς τη σκηνή. Το μοναδικό φως που υπήρχε βρισκόταν πίσω τους απαγορεύοντας έτσι σε αυτόν να διακρίνει τα πρόσωπα τους. Έπλεξε ξανά τα δάχτυλα του με τα δικά της. Έσφιξε δυνατά το χέρι της. Πήρε μια βαθιά ανάσα και μίλησε.

Μέσα στον ύπνο μου άκουσα τα μάτια της να ανοιγοκλείνουν, ποθούσα να ξυπνήσω και να τη φιλήσω αλλά ήμουν παγιδευμένος μέσα σε ένα όνειρο. Σε αυτό το όνειρο με έπαιρνε ο ύπνος και εγώ πάλευα να μείνω ξύπνιος και να αφοσιωθώ στο να ακούω τα μάτια της να ανοιγοκλείνουν. Είναι ένας κύκλος που οδηγεί στο πουθενά.

Εγώ και αυτή, θύματα της τύχης, με εμένα απλά να ποθώ να δω τον εαυτό μου μέσα στα μάτια της, μικροσκοπικό, παραμορφωμένο αλλά αναγνωρίσιμο. Και να μισώ. Και η εποχή μας που προτιμά την ρέπλικα από το πρωτότυπο. Όταν η βροχή στεγνώνει σχηματίζονται τα σύννεφα. Όταν υγροποιούνται τα σύννεφα σχηματίζεται η βροχή. Είναι ένας κύκλος που οδηγεί στο πουθενά.

Αλλά εμείς δεν χρειάζεται να ξέρουμε. Μπορούμε να ζήσουμε εδώ. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε... Όχι δεν αποτύχαμε ως εραστές. Απλά η αγάπη απαγορεύεται σε αυτόν τον κόσμο. Η τυραννία της πολυεθνικής, η επιστήμη της εκμετάλλευσης, η απελπιστική κληρονομιά δηλητηρίου, η επιδημία καρκίνου, καθώς αλλάζουν τη σύσταση της ατμόσφαιρας και οι άτυχες γενιές που θα ακολουθήσουν. Η αγάπη ποτέ δεν ήταν μέρος του σχεδίου. Δεν αποτύχαμε σαν εραστές. Κάτι μας κλέψανε και από τότε γυρνάμε σαν φαντάσματα, ζώντας σε παρελθοντικό χρόνο, με αυτές τις ανοιχτές πληγές, τραυματισμένοι και παράλυτοι, ανίκανοι να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.

Ελάτε επιτέλους στην αντίσταση. Αφεθείτε στο να ερωτευθείτε.

Εγώ πως βρέθηκα τόσο μακριά από όλα όσα έχουν σημασία; Τι έγινε η λογική μου; Μεταμέλεια δεν μπορώ να ονομάζω τον εαυτό μου άλλο πια, αλλά αυτή η πληγή τρέχει σαν ποτάμι. Ένα ποτάμι που οδηγεί στην αιωνιότητα. Αν η αγάπη μου είναι η θάλασσα, τότε επιτέλους βρήκα ένα τρόπο για να μπω μέσα της, έτσι λιώνω αυτή τη σάρκα για να γίνω ποτάμι, αφού η θάλασσα δεν αρνείται κανένα ποτάμι. Τι να το κάνω αυτό το σώμα αν δεν μπορεί πια να την αγκαλιάσει; Έτσι λοιπόν τελειώνω, έφτασε η ώρα να ξεκουραστώ. Παραιτούμαι από το να γράφω σημειώματα αυτοκτονίας και ανώνυμα ερωτικά γράμματα. Και θα με θυμούνται για αυτό γιατί περπατώ σε άδειους δρόμους τώρα κρατώντας την καρδιά μου στα χέρια μου. Διότι περπατώ σε άδειους δρόμους τώρα κρατώντας....

Σταμάτησε απότομα. Ένιωσε τον παλμό του χεριού. Έσκυψε το κεφάλι προς το μανίκι που το είχε κρυμμένο. Από την σκηνή άρχισε να ακούγεται ένα βουητό σαν ένα αγουροξυπνημένο σμήνος μέλισσες. Το βουητό ερχόταν από αυτούς, τις σιωπηλές μέχρι εκείνη τη στιγμή σκιές. Ένιωσε ξανά τον παλμό του χεριού, έναν κραδασμό, και έπειτα αισθάνθηκε κάτι υγρό να διασχίζει την παλάμη του. Ιδρώτας σκέφτηκε βγάζοντας αργά το χέρι μέσα από το μανίκι. Μια σταγόνα αίμα εμφανίστηκε και ταξίδεψε αργά στον αέρα μέχρι το πάτωμα. Το βουητό δυνάμωνε και γινόταν τραγούδι. Μια μελωδία χωρίς νόημα. Με λέξεις ακατανόητες. Έβγαλε τα δύο χέρια από το δεξί του μανίκι τρομαγμένος. Το δικό του και το δικό της. Ήταν κόκκινα από το αίμα. Τότε άκουσε τις λέξεις. Όχι άλλο ποίηση, μόνο ωμό κρέας. Να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά από τους άντρες που ήταν πάνω στη σκηνή. Όλο και πιο δυνατά. Ώσπου έγινε εκκωφαντικό. Και το αίμα έτρεχε μέσα από το μανίκι του. Όχι άλλο ποίηση μόνο ωμό κρέας.

Τότε κατάλαβε. Κατέβηκε από την καρέκλα. Έτρεξε. Ανοιξε πόρτες. Έκλεισε πόρτες. Πήδηξε σκαλοπάτια. Πέρασε κόκκινα φανάρια. Οι δρόμοι ήταν άδειοι. Οι δρόμοι δεν ήταν γεμάτοι. Γιατί περπατώ σε άδειους δρόμους τώρα κρατώντας... Έφτασε. Ανέβηκε με τις σκάλες. Τρία, τρία τα σκαλοπάτια, χωρίς ανάσα, ακούμπησε το κεφάλι του στην πόρτα. Έψαξε το σωστό κλειδί, δυσκολευόμενος από το χέρι που κρατούσε ακόμη σφιχτά μέσα στη δεξιά του παλάμη του πήρε μια αιωνιότητα. Το κλειδί γύρισε. Όχι άλλη ανάσα. Άνοιξε αργά την πόρτα. Δεν έτριξε. Όλο το σύμπαν είχε σιωπήσει. Ναι. Ήταν εκεί. Γυμνή. Γυμνή στο γυμνό πάτωμα. Ακίνητη. Το στρώμα κόκκινο. Συντετριμμένος πλησίασε κοντά της. Το πρόσωπο της γαλήνιο. Με το ίδιο χαμόγελο ζωγραφισμένο. Ακόμη και τώρα φορούσε το ίδιο χαμόγελο. Κάτι που τον πονούσε ακόμη περισσότερο. Δίπλα της είχε ένα σημείωμα. Το πήρε, περίμενε μια στιγμή τα μάτια του να ξεθολώσουν και το διάβασε.

Τι κάνουμε;

Τι κάναμε;

Τι θα κάνουμε;

Ας κατηγορήσουμε τον ήλιο.

Εγώ; Καρκίνος; Αντίσταση; Καταρρέω.

Βαθιά μέσα του τα φαντάσματα κλαίνε.

Αν πυροβολήσουμε τον ήλιο, όλοι θα γίνουν τυφλοί.

Δεν μας έχει μείνει τίποτα για να πιστέψουμε σε αυτό.

Περπατάμε ζαλισμένοι και τυφλοί μέχρι να πεθάνουμε.

Η ζωή σου ήταν μόνο η σκόνη και η μούχλα από τα βιβλία που περιμένουν στα ράφια.

Για να οδηγήσεις τον εαυτό σου μακριά από το εγώ, καλά ακόμα θέλεις να μάθεις;

Καμία γνώση δε θα σε βοηθήσει, όλα αυτά είναι μάταια.

Χωρίς εμένα, χωρίς το δικό σου, και οι δυο θα εκπνεύσουμε.


Είμαστε ασφαλείς αγάπη μου,

θα είμαστε ασφαλείς για όσο δεν τους αφήνουμε να μπουν μέσα στα όνειρα μας.

Το άφησε να πέσει από το χέρι του. Ένιωσε τα δάχτυλα του χεριού ανάμεσα στα δικά του. Τα δικά της δάχτυλα. Σαν να είχαν κολλήσει. Σαν να ήταν ένα. Έσκυψε κοντά της. Την πλησίασε και άλλο. Ξάπλωσε πίσω από το κουβαριασμένο σώμα της. Έφερε το δικό του να ακουμπήσει το δικό της. Το στέρνο του στην πλάτη της. Το άδειο χέρι του στη μέση και μετά στο στήθος της. Την έσφιξε κοντα του. Γέμισε με μια βαθιά ρουφηξιά τα πνευμόνια του με το άρωμα από τα μαλλιά της, και αφέθηκε έτσι δακρυσμένος μα ήρεμος, μέχρι που η μυρωδιά από τα μαλλιά της να γίνει μέρος του ύπνου του...

Tuesday, January 6, 2009


Photos by Petros Nikoltsos

Monday, December 8, 2008

.



DARK DAYS